Franciszek Piątkiewicz

Aspirant Policji Państwowej, syn Jakuba i Zofii z domu Niwy, urodził się 1 lipca 1886 roku w Pawłosiowie koło Jarosławia. Wykształcenie średnie. Od 11 września 1905 roku do 31 października 1918 roku strażnik w Małopolskiej Straży Skarbowej, następnie w polskiej Straży Skarbowej do 31 stycznia 1920 roku. Przeniesiony w stan spoczynku. W policji od 4 września 1920 roku. Służbę pełnił w województwie poznańskim. Do 23 listopada 1933 roku kierownik brygady kryminalnej w Wydziale Śledczym Policji Państwowej w Poznaniu. We wrześniu 1939 roku kierownik referatu kryminalnego w Urzędzie Śledczym Policji Państwowej w Poznaniu. Przodownikiem mianowany 1 maja 1922 roku, starszym przodownikiem 1 stycznia 1924 roku, a aspirantem 1 stycznia 1925 roku.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Marią z domu Błotnicka, miał trzech synów: Bolesława (1909), Bogusława (1912) i Mieczysława (1917).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 05/3 z 05 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelano 08-09 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podkomisarza Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Franciszek Piątkiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).