Stanisław Pachura

Przodownik Policji Państwowej, syn Kacpra i Antoniny z domu Białej, urodził się 12 października 1898 roku w Spławiu koło Śmigła, w województwie poznańskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Uczył się ślusarstwa – pracował w zawodzie do 1909 roku. Powołany do służby wojskowej w armii niemieckiej, zwolniony w 1912 roku. Zmobilizowany na front zachodni I wojny światowej 3 sierpnia 1914 roku. W listopadzie 1914 roku przerzucony na front wschodni, wziął udział w walkach m.in. pod Łodzią, Pabianicami, Kowlem, Stanisławowem. Zwolniony z wojska w listopadzie 1918 roku.
13 grudnia 1918 roku zaciągnął się w Poznaniu do kompanii Służby Bezpieczeństwa. Wziął ochotniczy udział w powstaniu wielkopolskim na terenie Poznania w 3 Kompanii Batalionu Straży Bezpieczeństwa. Potem został żołnierzem 9. kompanii 10 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Od 5 maja do 22 czerwca 1919 roku obsadzał front północny, gdzie wziął udział w walkach pod Rynarzewem. Wraz z ,,drugą” Grupą Konarzewskiego wyjechał 23 czerwca 1919 roku na wojnę z Ukraińcami. Wziął tam udział w walkach, a po zakończeniu wojny polsko-ukraińskiej pozostał na tamtejszym froncie do 14 września 1919 roku.
Zwolniony z wojska został 10 listopada 1919 roku na własną prośbę. Wstąpił do Żandarmerii Krajowej, a po reorganizacji w 1920 roku służył w Policji Państwowej. Od 1 czerwca 1934 roku członek koła Związku Weteranów Powstań Narodowych RP 1914 – 1919 w Sarbii koło Czarnkowa. Przodownik Policji Państwowej i komendant posterunku w Mieścisku w powiecie wągrowieckim i tamże zamieszkały. Zweryfikowany 30 sierpnia 1934 roku jako powstaniec nr 3856, wpisany do Archiwum Towarzystwa dla Badań nad Historią Powstania Wielkopolskiego pod nr. 1541 wymieniony jako członek koła w Mieścisku.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918 -1921 ,,Polska Swemu Obrońcy” oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
We wrześniu 1939 roku pracował w III Komisariacie Policji Państwowej w Poznaniu.

Żonaty z Marią, miał dwóch synów: Bolesława (1926) i Józefa (1929). Rodzina została deportowana do łagru w Krasnojarskim Kraju w lutym 1940 roku.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 027/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 17-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Pachura został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony imiennie w Muzeum Katyńskim, w Katedrze Polowej Wojska Polskiego. Wymieniany na liście katyńskiej policjantów miasta Poznania opracowanej przez Komendę Policji w Poznaniu.