Władysław Nawrocki

Kapitan, syn Jana i Michaliny z domu Poplewskiej, urodził się 8 maja 1891 roku w Krotoszynie. Ukończył sześcioklasową szkołę ludową i trzyletnią szkołę dokształcającą. Członek Sokoła. W 1910 roku brał udział jako sztandarowy w zlocie grunwaldzkim w Krakowie.
W 1912 roku wcielony do armii niemieckiej. W czasie I wojny światowej walczył na froncie francuskim. Cechowała go duża odpowiedzialność za innych polskich żołnierzy. Był dowódcą drużyny składającej się z Polaków, dbającym o swoich podwładnych. Do tego znał świetnie język niemiecki oraz francuski, co ułatwiało mu porozumiewanie się z przełożonymi. Po powrocie do domu wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Wstąpił do Straży Ludowej, uczestniczył w oswobodzeniu Krotoszyna (1 stycznia 1919 roku) i Zdun (3 stycznia 1920 roku), organizował drużyny Straży w miasteczkach i wsiach powiatu. Walczył w okolicach Krotoszyna i Konarzewa. Został szefem Sztabu Straży Ludowej w Krotoszynie, a od 1 marca 1919 roku szefem Straży na powiat krotoszyński. Współorganizował 3. batalion Straży Ludowej, który brał udział w walkach na froncie północnym w okolicach Czarnkowa. Od 9 maja upoważniony był do noszenia odznak podporucznika. 4 lipca dekretem Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej mianowany został oficjalnie podporucznikiem piechoty.
Walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Od kwietnia 1920 roku był na froncie północno-wschodnim, odznaczył się w bojach o Postawy (1-2 czerwca), Juszniewice koło Głębokiego (3 czerwca), pod Gancarzami (10 czerwca) i w krwawej bitwie nad Autą (4-6 lipca). Objął dowództwo 11. kompanii, gdy jej dowódca zginął, z rozbitkami z różnych oddziałów stawiał opór kawalerii rosyjskiej, aby umożliwić odwrót własnych oddziałów. 4 lipca 1920 roku dostał się do niewoli. Po zwolnieniu wrócił do macierzystej jednostki. Cechowało go nadzwyczajne poczucie obowiązkowości oficerskiej i poświęcenia się, za co otrzymał Order Virtuti Militari V klasy.
Absolwent kursu dla oficerów młodszych w Warszawie w ramach Wyższej Szkoły Wojennej z 1922 roku. Mianowany został 3 maja 1922 roku porucznikiem piechoty ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Służył w Szkole Podoficerskiej Zawodowej w Grudziądzu, w Korpusie Kadetów nr 3 i w 55. Pułku Piechoty. W 1936 roku przeniesiono go do rezerwy. Ostatnio był komendantem Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego w Gostyniu.
Kapitanem mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1929 roku.
We wrześni 1939 roku wraz z Ośrodkiem Zapasowym 25. Dywizji Piechoty (III batalionem 154 pp), wyruszył w kierunku północnym. Oddział rozbity przez Niemców zaczął się wycofywać ma wschód. Dotarł do Lwowa, gdzie spotkał znajomego 14. Pułku ułanów jazłowieckich Stefana Zielezińskiego, który zaproponował wspólne przekroczenie granicy z Rumunią, kapitan Władysław Nawrocki miał podpowiedzieć, że będzie jeszcze wojsku i Polsce potrzebny. 27 września dostał się do niewoli radzieckiej.
Odznaczony ponadto Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Melanią Biskupską z domu Kasior, miał przybraną córkę Barbarę (1923) – z jej pierwszego małżeństwa z majorem Antonim Biskupskim.
Wspomniany w liście Stanisława Adamczyka do żony oraz Mieczysława Jankowskiego do rodziców..

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Władysław Nawrocki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na Kościańskim Krzyżu Wschodnim (1991). W 2020 roku w Krotoszynie otwarto rondo imienia Władysława Nawrockiego.