Stanisław Mirecki

Porucznik służby zdrowia rezerwy, syn Piotra i Rozalii z domu Firlej, urodził się 8 listopada 1895 roku w Radomyślu w powiecie leszczyńskim. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej jako sanitariusz. W styczniu 1919 roku przystąpił do powstania wielkopolskiego, walczył na odcinku Leszno. 13 kwietnia 1919 roku mianowany podporucznikiem i przydzielony do 6. Pułku Strzelców Wielkopolskich. 3 listopada 1919 roku delegowany do Lwowa na kurs medyczny. 1 sierpnia 1920 roku zgłosił się do służby na front wojny polsko-bolszewickiej i otrzymał przydział do Szpitala Polowego nr 7012 w Brygadzie Syberyjskiej. Porucznikiem mianowany 20 listopada 1920 roku ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku.
Od 1921 roku w rezerwie i przydzielony do 5. Szpitala Okręgowego.
Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie z 1924 roku. Okulista najpierw we Lwowie, a później w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów).

Żonaty ze Stefanią z domu Stemniewicz, miał córkę Mirosławę.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/1 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Mirecki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).