Ludwik Matuszkiewicz

(nazwisko rodowe Matuszewski), podporucznik rezerwy, syn Jana i Katarzyny z domu Stefaniak, urodził się 7 sierpnia 1892 roku w Krzyżankach w powiecie gostyńskim. Powołany został do armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim, między innymi pod Verdun. Ciężko ranny. W 1919 roku brał udział w zwycięskim Powstaniu Wielkopolskim. Od 1919 roku w Wojsku Polskim. W 1920 roku brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w szpitalu koni w Poznaniu, był oficerem gospodarczym w 75. Pułku Piechoty. Do rezerwy zwolniony w 1921 roku. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku.
Ukończył gimnazjum w Poznaniu. Przed wojną pracował w firmie handlowej Veymana w Śremie, a następnie w Poznaniu. Po wojnie zamieszkał w Poznaniu i pracował w Zarządzie Miejskim w administracji gazowni.

Żonaty z Felicją z domu Szczypiorowską, miał syna Eugeniusza i córkę Danutę.

Żona otrzymała list z Kozielska w którym pisał, że jego pułk poddał się wkraczającym wojskom sowieckim w Brześciu. Napisał, że postanowili poddać się sowietom nie tylko z powodu beznadziejności sytuacji, ale wierzył głęboko że słowianie (domyślnie wojska rosyjskie) są lepsi niż niemiecka niewola.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 032/4 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ludwik Matuszkiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na pomniku pamięci na cmentarzu w Pępowie (1990).