Tadeusz Manowski

Kapitan rezerwy, syn Stanisława i Anny z domu Fromm, urodził się 26 sierpnia 1886 roku w Zielińcu, powiat wrzesiński. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej. W Wojsku Polskim od 1919 roku, w III batalionie Artylerii Lekkiej w Poznaniu. Kapitanem mianowany 6 listopada 1919 roku. Od 1920 roku naczelny lekarz obozu w Strzałkowie oraz lekarz w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Inowrocław. Należał do kadry zapasowej 7. Szpitala Okręgowego.
W 1908 roku studiował we Wrocławiu. Absolwent Wydziału Lekarskiego na uniwersytecie w Lipsku z 1913 roku. Po przejściu do rezerwy kadrowej pracował jako lekarz internista w Czerniejewie i Gnieźnie.

Żonaty z Marią z domu Wenk.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/1 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Manowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Kapitan upamiętniony na pomniku Pamięci Ofiar Katyńskich z Ziemi Witkowskiej (2020).

W kieszonkowym kalendarzyku, znalezionym w Lesie Katyńskim ze szczątkami podporucznika Józefa Rzepki, jego nazwisko zostało umieszczone w spisie nazwisk na stronie od niedzieli 14.01.1940 roku. Ponadto nazwisko Manowski pojawiło się w niedatowanym spisie nazwisk w notatniku znalezionym przy szczątkach majora Łukasza Zwierkowskiego oraz w oświadczeniu grupy jeńców wojennych obozu kozielskiego z 17.11.1939 roku o braku rządowych pieniędzy, znalezionym ze szczątkami porucznika Konstantego Zachert – Olszyca.
źródło: Księga Łez, Września