Edmund Grodzki

Porucznik rezerwy, syn Edmunda i Marii z domu Szubert, urodził się 6 października 1892 roku w Gnieźnie. Uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku.
Odznaczony Medalem Niepodległości.
Zdał maturę w niemieckim Królewskim Gimnazjum im. Augustyny Wiktorii w Poznaniu (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu), członek Towarzystwa Tomasza Zana. Absolwent Uniwersytetu we Wrocławiu, dyplom doktora prawa otrzymał na Uniwersytecie Poznańskim w 1927 roku. Od 1930 roku mieszkał w Grudziądzu. W 1935 roku członek Rady Miejskiej miasta Grudziądz. Bankowiec, filomata. Dyrektor Oddziału Banku Związku Spółek Zarobkowych SA we Lwowie.
W 1939 roku skierowany do VII Szpitalu Okręgowego w Poznaniu jako kadra zapasowa.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/5 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Edmund Grodzki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Edmunda Grodzkiego – wojskowego, znajdowały się dowód osobisty oraz Matka Boska wyryta na drzewie. (02998).