Piotr Grduszak

Starszy strażnik Służby Granicznej, syn Szczepana i Franciszki z domu Mikołajczyk, urodził się 5 października 1893 roku w Minikowie pod Poznaniem. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. Uczestniczył w walkach w powstaniu wielkopolskim oraz w szeregach Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Od 8 maja 1921 roku do 1928 roku w służbie celnej, m.in. w Tczewie, następnie w Służbie Granicznej w Czersku w powiecie chojnickim. We wrześniu 1939 roku w Komendzie Okręgu Pomorskiego w Bydgoszczy jako szofer.
Odznaczony Krzyżem Walecznych i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Pelagią z Palickich, miał troje dzieci – synów Zygmunta (1923) i Mariana (1926) oraz córkę Wandę (1934).

1 września 1939 wszyscy funkcjonariusze zatrudnieni w Komendzie Okręgu zostali zmobilizowani i skierowani na punkt zborny na Kresach Wschodnich do miejscowości Rawa Ruska. W ślad za nimi 2 września ewakuowano ich rodziny. Te ostatnie dotarły do miejscowości Worochy, powiat Łuck. Ojcowie i rodziny połączyli się w Worochach 25 września. Tu podjęto starania u władz sowieckich o zezwolenie na powrót do Bydgoszczy. Administracja sowiecka powiadomiła natychmiast NKWD, które dokonało aresztowania wszystkich strażników granicznych, w tym Piotra Grduszaka *.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 058/4 z 9 maja 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 11-14 maja 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podkomisarza Straży Granicznej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Piotr Grduszak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).