Starszy posterunkowy Policji Województwa Śląskiego, syn Bartłomieja i Magdaleny z domu Szeląg, urodził
się 8 lutego 1897 roku w Kąkolewie, powiat leszczyński. W Wojsku Polskim od 7 stycznia 1919 roku – walczył jako ochotnik w Powstaniu Wielkopolskim, później w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył do 30 czerwca 1922 roku w 55. Pułku Piechoty jako sierżant. W Policji Województwa Śląskiego od 1 marca 1924 roku.
Służył w powiecie cieszyńskim na posterunkach Policji Województwa Śląskiego Brenna (do 14 września 1925 roku), Wisła (do 1 maja 1927 roku), w I Komisariacie Królewska Huta (do 1 września 1928 roku), w powiecie bielskim na posterunkach Policji Województwa Śląskiego Czechowice (do 30 kwietnia 1935 roku), Międzyrzecze Górne (do 29 maja 1935 roku), potem w komisariacie Bielsko (od 13 września 1938 roku w służbie śledczej) i tam nadal we wrześniu 1939 roku. Starszym posterunkowym mianowany 1 stycznia 1938 roku.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Żonaty z Wandą z domu Toporowicz, miał synów Eugeniusza i Bronisława (1925) oraz córki Wandę (1926) i Henrykę (1928).
Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 045/2 z 22 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 25-27 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Walenty Glapiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 3, 5, 19, 253
