Jan Gieremek

Podporucznik piechoty pospolitego ruszenia, syn Sylwestra i Katarzyny z domu Fąferek, urodził się 15 maja 1899 roku w Szamotułach. W powstaniu wielkopolskim walczył w 1. Kompanii Szamotulskiej. Po zakończeniu powstania brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Został przydzielony do 55. Pułku Piechoty Leszno. Po wojnie z bolszewikami w rezerwie. Z dniem 1 lipca 1925 roku mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty. W 1928 roku odbył ćwiczenia rezerwy w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 i został przydzielony do oficerskiej kadry Okręgu Korpusu VII Poznań.
Odznaczony Medalem Niepodległości.
Należał do Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. W 1921 roku ukończył Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Pełnił funkcję instruktora powiatowego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (LOPP). W cywilu był restauratorem.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Gieremek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego pamięci poświecono tablicę w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie.