Jarosław Garliński

Major kawalerii rezerwy, syn Józefa i Ludmiły z domu Choroszewskiej, urodził się 2 grudnia 1889 roku w Jekaterynosławiu w Rosji. Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo w 1919 roku w Polskiej Misji Wojskowej na Wschodzie. Potem był oficerem śledczym Sądu Polowego 13. Dywizji Piechoty w 1920 roku oraz w X Brygadzie Jazdy w 1921 roku. Przydzielony został do 5. Pułku Ułanów, a w 1927 roku do 16. Pułku Ułanów. Przeniesiony następnie do rezerwy z przydziałem do Okręgu Korpusu VII. Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem 19 marca 1939 roku z 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Kijowskiego. Magister prawa. W 1927 został wpisany na listę adwokatów w Okręgu Izby Adwokackiej w Poznaniu z miejscem zamieszkania w Ostrowie Wielkopolskim. Mieszkał w Ostrowie Wielkopolskim i tam prowadził kancelarię adwokacką. Był prezesem Okręgu Południowo-Poznańskiego Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w Ostrowie Wielkopolskim.

Żonaty z Wandą z domu Szymańską, miał syna Józefa (1913).

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jarosław Garliński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).