Stanisław Chudziak

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Tomasza i Katarzyny z domu Krzywiak, urodził się 13 (15) listopada 1894 roku w Poznaniu. Ukończył cztery klas szkoły powszechnej. Powołany do armii pruskiej, walczył w I wojnie światowej. Powrócił do Poznania w 1918 roku. Wstąpił do Straży Ludowej w Poznaniu jako dowódca grupy łazarskiej. Powstaniec Wielkopolski, walczył na ulicach Poznania, m.in. zdobywał koszary 6. Pułku Grenadierów. Zwolniony w kwietniu 1919 roku w stopniu podporucznika (?).
W policji od 1927 roku. Od 28 sierpnia 1933 roku pełnił służbę w województwie kieleckim, następnie w Policji Państwowej w Częstochowie w I Komisariacie, na Posterunku Kolejowym, a od 2 kwietnia 1935 roku do września 1939 roku ponownie w I Komisariacie.

Żonaty z Wiktorią z domu Banach, miał córkę.

Wzięty na niewoli przebywał w kozielskim obozie przejściowym NKWD, skąd 21 października 1939 roku przekazany do obozu NKWD w Ostaszkowie. Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 037/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 22-25 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Chudziak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).