Mieczysław Wojciechowski

Kapitan piechoty w stanie spoczynku, syn Józefa i Julii, urodził się 1 czerwca 1896 roku w Założcach w powiecie zborowskim. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie. W czasie I wojny światowej walczył w armii austriackiej. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1921 w szeregach 51. Pułku Piechoty, w załodze Pociągu Pancernego nr 10 i jako dowódca Pociągu Pancernego nr 15, ranny. Po wojnie służył jako dowódca Dywizjonu Pociągów Pancernych, następnie w Ministerstwie Spraw Wojskowych, 26. Pułku Artylerii Polowej, 51.Pułku Piechoty w Brzeżanach, 54 Pułku Piechoty w Tarnopolu i 55. Pułku Piechoty w Lesznie. Od 1934 roku w stanie spoczynku. Przypisany do dowódcy Okręgu Korpusu VII. 3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku i z 985 lokatą w korpusie oficerów piechoty. Zmobilizowany, walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, w nieznanych okolicznościach dostał się o niewoli sowieckiej.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Brak danych dotyczących rodziny.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Mieczysław Wojciechowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).