Władysław Jan Wawrzyniak

Major w stanie spoczynku, syn Ludwika i Józefy z domu Rosińskiej, urodził się 15 maja 1890 roku w Antoninie w powiecie ostrowskim. W sierpniu 1914 roku powołany do armii niemieckiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Biedrusku, walczył na froncie zachodnim. Dwukrotnie ranny, raz kontuzjowany. W listopadzie 1918 roku zgłosił się do dyspozycji Powiatowej Rady Ludowej. 16 listopada 1918 roku został dowódcą kompanii w Ostrowskim Pułku Piechoty Polskiej, a od 30 listopada 1918 roku dowódcą Batalionu Pogranicznego w Szczypiornie. Z jego inicjatywy w nocy z 29 na 30 grudnia 1918 roku zostały zajęte Skalmierzyce, a następnego dnia Ostrów Wielkopolski oraz całe południe byłego Księstwa Poznańskiego. Za czyny te odznaczony został Orderem Virtuti Militari V klasy. Był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Organizował wojska powstańcze w południowej Wielkopolsce, stworzył sztab okręgu z trzech batalionów: ostrowskiego, krotoszyńskiego i ostrzeszowskiego. Sformował 12. Pułk Strzelców Wielkopolskich, który w 1920 roku przemianowany został w 70. Pułk Piechoty. Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, Następnie służył w Dowództwie Okręgu Korpusu VII oraz w 68., 58. i 35. Pułku Piechoty. 30 września 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku. Z dniem 1 czerwca 1919 roku zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem. We wrześniu 1939 roku zgłosił się na ochotnika do wojska. Skierowany do jednostki zapasowej, trafił do niewoli sowieckiej.
Odznaczony również Krzyżem Walecznych i Orderem Odrodzenia Polski czwartej klasy.
W Antoninie uczęszczał do szkoły powszechnej, a w latach 1900-1911 do Królewskiego Gimnazjum humanistycznego w Ostrowie Wielkopolskim. Był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana. Po maturze podjął studia prawnicze na Uniwersytecie w Monachium, a następnie we Wrocławiu. Po przeniesieniu w stan spoczynku zamieszkał w Buku. Pracował w Stowarzyszeniu Kupców Handlujących Dźwigarami i Żelazem. W 19387 roku został komisarycznym burmistrzem Opalenicy, a następnie pełnił taką samą funkcję we Lwówku.

Żonaty z Martą z domu Matuszewską.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Władysław Jan Wawrzyniak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony tablicą w Kościele pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej w Antoninie w 2000 roku (dawniej kaplica książąt Radziwiłłów) oraz nazwą ulicy w Ostrowie Wielkopolskim. Wymieniony na Opalenickiej Ścianie Śmierci (2008).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Władysława Wawrzyniaka zostały odnalezione: legitymacja i wizytówka (0855).