Stanisław Tylkowski

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Tomasza i Pelagii z domu Matuszewskiej, urodził się w 26 kwietnia 1899 roku w Sokolnikach Gniazdowskich, koło Kostrzyna Wielkopolskiego w województwie poznańskim. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej. Uczestnik powstania wielkopolskiego. Do policji przyjęty 16 stycznia 1925 roku z przydziałem do Komendy Wojewódzkiej Policji Państwowej w Łucku (miasto na Ukrainie, wówczas stolica województwa wołyńskiego). 17 listopada 1934 roku z województwa wołyńskiego przeniesiony do województwa poznańskiego do Wrześni. W marcu 1939 roku przeniesiony na komisariat policji w miejscowość Przysucha, powiat Opoczno (województwa kieleckie). Na krótko przed wojną został wysłany na posterunek Policji Państwowej do Baranowicz w województwie nowogródzkim, gdzie pełnił służbę we wrześniu 1939 roku.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Heleną, miał dwie córki: Stefanię i Jadwigę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 012/2 z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Tylkowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).