Mikołaj Rudenko

Podporucznik rezerwy, syn Antoniego i Eufrozyny z domu Władyszewskiej, urodził się 18 października 1893 roku w Winnicy na Ukrainie. We Władywostoku ukończył rosyjską Szkołę Oficerską. W armii carskiej wywiadowca. Walczył w I wojnie światowej. Od 1918 roku członek Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, obrońca Lwowa jako dowódca kompanii piechoty w stopniu podporucznika. W 1920 roku w 19. i 40. Pułku Piechoty, a następnie od czerwca 1921 roku w 10. i 19. Batalionie Celnym. Porucznik od 1 czerwca 1919 roku.
W lipcu 1922 roku objął dowództwo 2 kompanii w Sławsku i we wrześniu tegoż roku wraz ze swoim oddziałem przeniósł się do Krotoszyna. Niedługo później otrzymał przydział do Straży Celnej, a pięć lat później zdobywał oficerskie szlify jako dowódca Komisariatu „Bralin” i przyjęto go do Straży Granicznej (SG). W ramach służby oddelegowany został do Wielkopolskiego Inspektoratu Okręgowego. Piastował kolejno dowództwo Komisariatów Bralin, Sośnie. Kierownik komisariatu Służby Granicznej w Piłce (Puszcza Notecka) w powiecie czarnkowskim. W 1934 roku drugi oficer Komisariatu Straży Granicznej w Działdowie w stopniu aspiranta. Rok później przeniesiony w stan spoczynku po wzorowej i docenionej przez przełożonych służbie. Przed wybuchem drugiej wojny światowej w 1939 roku mieszkał w dzierżawionym przez siebie majątku Zaniewiszcze kolo Kamienia Koszyrskiego na białoruskich Kresach RP.
Należał do kadry Okręgu Korpusu VII. Zmobilizowany w kampanii wrześniowej 1939 roku do obrony przeciwlotniczej Kowla. Wzięty do niewoli sowieckiej pod koniec 1939 roku i osadzony w obozie NKWD w Kozielsku. Wysłał rodzinie list z obozu.

Żonaty z Marią z domu Zdzitowiecką, miał syna Jerzego Kazimierza (1932).
W kwietniu 1940 roku rodzina została wysłana do Kazachstanu. Maria z Jerzym powrócili do Polski w styczniu 1946 roku. Ostatecznie osiedlili się w Częstochowie, gdzie w 1990 roku Jerzy Rudenko przyczynił się do powołania do życia Stowarzyszenia „Rodzina Katyńska”.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/1 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień komendanta Straży Granicznej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Mikołaj Rudenko został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Mikołaja Rudenko zostały odnalezione: wizytówka, pismo służbowe-wojskowe, świadectwo szczepienia w Kozielsku nr 2726, legitymacja osob. Izby Skarbowej Grodzkiej w Warszawie oraz medalik z łańcuszkiem (02854).