Michał Romanowicz

Podporucznik rezerwy, syn Gierasima i Zenobii z domu Tołkacz, urodził się 19 maja 1900 roku w Lachowie, gmina Niehniewicze na Nowogródczyźnie. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Warszawie z 1920 roku. Podporucznikiem mianowany 1 stycznia 1921 roku. Zarejestrowany w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w Koninie w 1934 roku. W latach 1935-1937 był referentem w Powiatowych Komendach Uzupełnień w Koninie i Kościanie, następnie sekretarz administracji miejskiej w Otwocku, powiat Warszawa. Zmobilizowany do 68. Pułku Piechoty i Ośrodka Zapasowego 17. Dywizji Piechoty.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Absolwent szkoły realnej w Mińsku z 1918 roku.

Żonaty ze Stanisławą z domu Kosewską.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 032/4 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Michał Romanowicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Michała Romanowicza zostały odnalezione: książka oficerska, legitymacja urzędnika, legitymacja „Krzyża Zasługi”, legitymacja P. O. S., pismo z Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz wizytówki z adresem zamieszkania Otwock, ul. Słowackiego 7 m. l (02607).