Zygmunt Edward Ratajski

Podporucznik rezerwy, syn Władysława i Pelagii z domu Michałowskiej, urodził się 10 kwietnia 1910 roku w Odolanowie w województwie poznańskim. Absolwent Szkoły Piechoty Rezerwy Piechoty w Zambrowie z 1933 roku i dywizyjnego kursu podchorążych rezerwy przy 57. Pułku Piechoty w Poznaniu. Podporucznikiem mianowany 1 stycznia 1936 roku i przydzielony do 60. Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku, walczył w kampanii wrześniowej.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Czarnkowie z 1932 roku. Pracował jako nauczyciel w małej wiejskiej szkole w Białouszy, gmina Stolin, województwo polskie (obecnie teren Białorusi).

Dostał się do niewoli sowieckiej, w dniu 20 października 1939 roku trafił do jenieckiego obozu przejściowego w miejscowości Juchnow koło Kaługi (który mieścił się w dawnym sanatorium gruźliczym Pawliszczew Bor). W listopadzie 1939 roku został przeniesiony do obozu w Kozielsku.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/2 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Zygmunt Edward Ratajski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).