Henryk Edward Rasiewicz

Podporucznik rezerwy intendentury, syn Józefa i Heleny z domu Hoffman, urodził się 11 lipca 1898 roku w Gnieźnie. Pod koniec grudnia 1917 roku wcielony do armii niemieckiej. Na wieść o wybuchu powstania wielkopolskiego zdezerterował i zgłosił się do kompanii gnieźnieńskiej. Walczył o wyzwolenie Gniezna, pod Zdziechową i brał udział w zdobyciu Kępna. Na wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku walczył na froncie litewsko-białoruskim w 17. Pułku Piechoty. Podporucznikiem mianowany 1 lipca 1925 roku i przydzielony do kadry Okręgu Korpusu VIII.
Uczęszczał do Katolickiej Szkoły Ludowej Męskiej, a następnie do Miejskiej Szkoły Przemysłowo-Handlowej. Należał do drużyn harcerskich. Był jednym z inicjatorów stworzenia harcerstwa w Strzelnie.

Żonaty z Małgorzatą z domu Finkiel, miał dwie córki: Helenę i Jadwigę oraz syna Kazimierza.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Henryk Edward Rasiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Henryka Rasiewicza zostały odnalezione: dowód osobisty, kartki z książeczki oficerskiej, znak rozpoznawczy oraz fotografia (02484).