Ignacy Olejniczak

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Walentego i Magdaleny z domu Mączyńskiej, urodził się 3 stycznia 1891 roku w Wirach. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej w armii niemieckiej. W Wojsku Polskim ochotniczo od 27 grudnia 1918 roku do 24 listopada 1920 roku w 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich (55. Pułk Piechoty). W policji od 4 marca 1921 roku jako prowizoryczny posterunkowy w Komisariacie Głównym Policji Państwowej w Stanisławowie. Służbę pełnił w Policji Państwowej w Stanisławowie, m.in. na posterunku Belweder (od 12 grudnia 1935 roku), posterunku Kolonia (od 5 listopada 1936) i we wrześniu 1939 roku w I Komisariacie.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 051/1 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 29 kwietnia – 1 maja 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ignacy Olejniczak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).