Stefan Mucha

Kapitan, syn Józefa i Marii z domu Sikorskiej, urodził się 22 lipca 1895 roku w Poznaniu. Do szkoły średniej chodził w Poznaniu; został relegowany za udział w strajku szkolnym. Następnie uczył się kupiectwa i ślusarstwa. Działał w Towarzystwie Sokół, będąc zastępcą naczelnika gniazda dzielnicy IV. Powołany do wojska niemieckiego walczył na froncie francuskim. Zdezerterował, powrócił do Poznania i zaangażował się w przygotowanie powstania wielkopolskiego. Walczył w szeregach Ochotniczych Oddziałów Obrony Krajowej. W 1919 roku służył w Kompanii Garnizonowej Kościan, następnie w 57. Pułku Piechoty, a od 1936 roku w 7. Batalionie Pancernym jako płatnik. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Dywizji Piechoty. Porucznikiem mianowany 1 grudnia 1920 roku.

Dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci z Marią Stolpe, po śmierci której ożenił się z Katarzyną Stolpe.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stefan Mucha został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Stefana Muchy znaleziono: legitymację osobową Ministerstwa Spraw Wojskowych, pismo 57. Pułku Piechoty, list oraz modlitewnik (01782).