Wacław Matuszek

Kapitan piechoty, syn Pawła i Emilii z domu Bensch, urodził się 1 czerwca 1896 roku w Przytocznicy w powiecie kępińskim. Podczas I wojny światowej w armii niemieckiej. Żołnierz Armii Hallera. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Pełnił służbę w 44. Pułku Piechoty i 70. Pułku Piechoty, potem przeniesiony do Poznania, objął obowiązki kierownika referatu obrony przeciwlotniczej w Komendzie Miasta, a w 1939 roku do 3 września sprawował funkcję komendanta obrony przeciwlotniczej (OKP) w Poznaniu. Kapitanem ze starszeństwem mianowany 1 czerwca 1919 roku.
Odznaczony Krzyżem Walecznych trzykrotnie, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
W 1908 roku ukończył szkołę powszechną w Doruchowie, następnie uczęszczał do gimnazjum w Kępnie, a potem w Gnieźnie. Należał do młodzieżowej organizacji niepodległościowej Towarzystwa Tomasza Zana. Biegle posługiwał się językiem niemieckim i językiem francuskim.

Był żonaty z Leokadią z domu Brzózką miał dwie córki: Wiesławę (1929) i Henrykę (1931).

W styczniu 1940 rodzina otrzymała pocztówkę z obozu w Starobielsku, z której wynikało, że został wzięty do niewoli rosyjskiej i przebywa w rosyjskim obozie jenieckim. Na pocztówce widniała data 29 listopada 1939. Nadeszły jeszcze dwie pocztówki. Ostatnią wiadomością jest krótki telegram wysłany ze Starobielska przez Berlin z datą 2 kwietnia 1940 roku.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD, pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wacław Matuszek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).