Stanisław Maciejewski

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Józefa i Franciszki z domu Drzęskiej, urodził się 16 listopada 1885 roku w Głogininie, powiat Koźmin. W 1900 roku ukończył cztery klasy szkoły ludowej w Borku. W latach 1905-1907 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii niemieckiej, po czym wyjechał do Nadrenii-Westfalii, gdzie pracował jako górnik, działając jednocześnie od 1908 roku w Sokole w Holsterhausen (Essen). 2 sierpnia 1914 roku zmobilizowany do armii niemieckiej, awansował do stopnia kaprala. 12 lipca 1917 roku wyreklamowany do pracy w przemyśle, powrócił do pracy w kopalni.
W 1920 roku powrócił do kraju i przyjęty został 16 kwietnia 1920 roku do Policji Państwowej jako prowizoryczny posterunkowy. Służył na posterunku Policji Państwowej Koniuszki Siemianowskie w powiecie Rudki. 28 grudnia 1920 roku ukończył kurs posterunkowych w Szkole Policyjnej we Lwowie. Następnie służył w powiecie Stryj na posterunkach Policji Państwowej w Lisiatycze i Lubieńce, a od 8 lutego 1922 roku został przydzielony na posterunek Tyśmienica w powiecie Tłumacz, gdzie służył do wybuchu wojny. 1 kwietnia 1933 roku awansował do stopnia starszego posterunkowego.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Marią z domu Kaczmarek, miał syna Stanisława oraz cztery córki: Annę, Rozalię, Weronikę i Helenę.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 067/2-063 z 1940 roku.

Stanisław Maciejewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).