Wacław Leitgeber

Porucznik pospolitego ruszenia, syn Bronisława i Wandy z domu Grygorowicz, urodził się 29 lipca 1880 roku w Chojnicy w powiecie poznańskim. Od 22 października 1902 roku do 11 września 1904 roku odbywał obowiązkową służbę wojskową. W sierpniu 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej do 29. Batalionu Saperów w Poznaniu. Walczył na froncie wschodnim i zachodnim. Odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy.
Pod koniec 1918 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Uczestnik powstania wielkopolskiego. Włączony do Służby Straży i Bezpieczeństwa uczestniczył w przejmowaniu obiektów wojskowych w Poznaniu, m.in. koszar 29. Batalionu Saperów, stacji lotniczej Ławica. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem 21 stycznia 1919 roku.
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim. W lipcu 1920 roku wstąpił do szeregów Wojska Polskiego. Od jesieni 1920 roku zajmował stanowisko szefa zarządu fortyfikacyjnego Twierdzy Poznań. 3 października 1921 roku przeniesiony do rezerwy. Porucznikiem mianowany w 1924 roku, od 1930 roku w stanie spoczynku.
Latem 1939 roku wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, zmobilizowany jako komendant placu 3. Pułku Lotniczego na poznańskiej Ławicy. 18 września dostał się do niewoli sowieckiej w okolicy Trembowli.
Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Krzyżem Polskiej Organizacji Wojskowej za Obronę Poznania.

Gimnazjum ukończył w Toruniu. Absolwent politechniki w Strehlitz w Meklemburgii z 1901 roku, inżynier budownictwa. W latach 1901-1902 pracował w poznańskim magistracie na stanowisku miejskiego inżyniera. W 1904 roku podjął samodzielną działalność. W 1908 roku otworzył hurtowy skład drewna budowlanego w Poznaniu, równocześnie zajmował się kupnem i sprzedażą lasów. Po wojnie objął stanowisko dyrektora trustu Poznańskiej Spółki Drzewnej, a następnie Towarzystwa Melioracyjnego Obra. W październiku 1923 roku został mianowany przez ministra przemysłu i handlu członkiem Izby Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu na sześcioletnią kadencję. Był członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Kawaler.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wacław Leitgeber został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie. Jest również wymieniony wśród upamiętnionych Dębami Pamięci przy pomniku Zdobywców Lotniska Ławica w Poznaniu.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Wacława Letgeberga w mundurze – znaleziono: świadectwo szczepienia Nr 1030, legitymację nadania Krzyża Niepodległości, pismo Zarządu Miejskiego w Poznaniu oraz wizytówka z zapiskami na nazwisko: Mieczysław Paluch, Tychy (03553).