Józef Kubski

Porucznik piechoty rezerwy, syn Antoniego i Julianny z domu Borys, urodził się 5 kwietnia 1889 roku w Książu w województwie poznańskim. Podczas I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Po zakończeniu wojny włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego, w którym uczestniczył. Wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział, od 1919 roku, do dowództwa Obozu Biedrusko. W wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku walczył w szeregach 106. Pułku Piechoty i Rezerwowego Batalionu Piechoty. W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy. Ćwiczenia wojskowe dla oficerów rezerwy odbył w 29. Pułku Piechoty w latach 1924, 1927, 1929 i 1932. Od 1932 roku pracował w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. Powołany 29 sierpnia 1939 roku jako porucznik rezerwy do grupy Fort 8/1 w Toruniu.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
W cywilu był pracownikiem banku.

Żonaty z Felicją.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Kubski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).