Przodownik Policji Państwowej, syn Andrzeja i Franciszki z domu Dolaty, urodził się 11 sierpniu 1881 roku w Pamiątkowie w powiecie szamotulskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Wiele lat pracował jako górnik w Disteln. Udzielał się jako nauczyciel religii, historii i języka polskiego w szkółce niedzielnej dla polskich dzieci. Wspólnie z wieloma górnikami zakładał na terenie Westfalii organizację Polska Macież
Szkolna. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1920 roku wstąpił do policji państwowej. Awansował na stanowisko komendanta w Ludomach w stopniu przodownika. W 1932 roku przeniesiony na posterunek Policji Państwowej w Rydzynie, blisko Leszna. W lutym lub maju 1939 roku, na krótko przed wybuchem II wojny światowej zostaje przeniesiony do Komendy Policji w Lesznie.
Żonaty z Agnieszką (1885), miał dwóch synów bliźniaków: Kazimierza (1919) i Zygmunta (1919) oraz trzy córki: Agnieszkę (1909), Władysławę (1910) i Mariannę (1912).
Na początku września wyruszył wraz z innymi ewakuowanymi policjantami i rodzinami na wschód
Polski. Zaskoczeni wkroczeniem Armii Czerwonej na wschodnie tereny Polski dostali się do niewoli rosyjskiej. Najprawdopodobniej w okolicach Kowla około 18 września 1939 roku.
W dniu 17 marca 1943 roku żona Agnieszka została wezwana do siedziby Gestapo w Lesznie i poinformowana o śmierci męża z rąk NKWD.
Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 012/1 z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Ludwik Jankowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 3, 10, 17, 19, 253
