Józef Hutek

Kapitan uzbrojenia w stanie spoczynku, syn Michała i Marii z domu Olech, urodził się 26 lutego 1882 roku w Kłosowicach w powiecie międzychodzkim. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej, ranny na froncie rosyjskim. W styczniu 1919 roku wstąpił do oddziałów powstańczych. Uczestniczył w walkach o Szubin. Od 1919 roku w Wojsku Polskim, w składnicach i warsztatach amunicyjnych w Poznaniu na Głównej. Od 1928 roku w 7. Okręgowym Składzie Uzbrojenia. 31 marca 1919 roku przeniesiony do rezerwy. W 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku. Awans na stopień kapitana uzyskał 1 stycznia 1927 roku.

Żonaty z Marią z domu Hoffmann, miał syna Alfonsa (1913) i córkę Helenę (1920).

Więziony w Szepietówce, po 12 listopada 1939 roku przeniesiony. Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Józef Hutek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Józefa Hutka, emerytowanego wojskowego – zostało odnalezione pozwolenie na broń dla oficerów zawodowych; karta z numerem paginatora „186” odcinek 1., pozwolenie na dwie sztuki broni wydane przez Komendę Rejonową Poznań miasto, z datą 24.II.1939 rok oraz złoty łańcuszek do zegarka ze złotym brelokiem w kształcie kartki z wygiętym brzegiem z wyrytym napisem: „W dniu 25 lecia pracy wojskowej Kapitanowi Hutkowi Współpracownicy W.Z.A.Nr 2 Oficerowie i Urzędnicy 22.XI.1927” (028).