Rotmistrz kawalerii rezerwy, syn Ludwika i Jadwigi z domu Koyszor, urodził się 22 listopada 1892 roku w Warszawie. W 1912 roku powołany do armii rosyjskiej, służył przez rok. W 1913 roku rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie w Liège. Od 1 sierpnia 1914 roku walczył w armii belgijskiej w komendzie twierdzy Liège. Po załamaniu obrony dostał się do niemieckiej niewoli. W listopadzie 1918 roku wrócił do kraju, do Wrześni i włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego. 28 grudnia brał udział w oswobodzeniu miasta. Współorganizował 1. Pułk Ułanów Wielkopolskich – później 15 Pułk Ułanów Wielkopolskich, z którym walczył na froncie północnym. Porucznik ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów jazdy. Był adiutantem dowódcy pułku Władysława Andersa. Przerzucony ze swoją jednostką walczył na froncie polsko-bolszewickim. Ranny 16 sierpnia 1920 roku w bitwie pod Maciejowicami, która zapoczątkowała odwrót bolszewików. W 1923 roku został przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Okręgu Korpusu VIII. W 1927 roku otrzymał awans na stopień rotmistrza kawalerii. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Odznaczony Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
W 1911 roku ukończył ośmioklasowe Gimnazjum im. W. Chrzanowskiego w Warszawie. Po przejściu do rezerwy prowadził folwark Karnówko koło Nakła i bardzo aktywnie udzielał się w różnych organizacjach kombatanckich i społecznych. W drugiej połowie lat dwudziestych prowadził kursy dla rolników, wygłaszał referaty na temat uprawy zbóż i ziemniaków na posiedzeniach Wielkopolskiej Izby Rolniczej. Uczestniczył też w często organizowanych przez jednostki kawalerii zawodach hipicznych, nierzadko z dużymi sukcesami jak np. w 1928 roku. Działał także w Towarzystwie Kółek Rolniczych.
Kawaler.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Stanisław Dziewięcki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 2, 15, 17, 19, 48
