Stanisław Dominiczak

Przodownik Policji Państwowej, syn Jana i Katarzyny z domu Wysockiej, urodził się 15 kwietnia 1894 roku w Szczepanowie w powiecie mogileńskim. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. W 1915 roku został powołany do armii niemieckiej, służył najpierw na froncie rosyjskim, a potem zachodnim. Zdemobilizowany powrócił w rodzinne strony i od 18 listopada 1918 roku pracował na stacji kolejowej w Jaksicach. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim, a następnie służył w Wojsku Polskim. Zwolniony do rezerwy w stopniu starszego szeregowca. 16 sierpnia 1923 roku został przyjęty do Policji Państwowej województwa wołyńskiego. Ukończył kurs posterunkowych w Szkole Policyjnej w Żytyniu w 1925 roku, po którym został mianowany starszym posterunkowym i kurs przodowników w Szkole Policyjnej w Sosnowcu w 1927 roku. 1 stycznia 1930 roku awansował na stopień przodownika. Był komendantem posterunku Policji Państwowej w Kołkach, skąd 26 maja 1936 roku przeniesiony został do Komisariatu w Łucku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Podczas służby w armii niemieckiej otrzymał Żelazny Krzyż II klasy.

Żonaty z Bernardyną z domu Ulatowską, miał synów: Tadeusza i Edwarda oraz córkę Zofię.

Osadzony 17 września 1939 roku przez NKWD w więzieniu w Łucku, został wywieziony w marcu do Kijowa.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa nr 057/1-006 z maja 1940 roku.

Stanisław Dominiczak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).