Podporucznik rezerwy, syn Antoniego i Elżbiety z domu Szaroszyk, urodził się 8 czerwca 1909 roku w Chomęcicach w województwie poznańskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie z 1933 roku. Podporucznikiem mianowany 24 grudnia 1935 roku i przydzielony do 57. Pułku Piechoty. Zmobilizowany w 1939 roku, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Wolsztynie. Nauczyciel w szkole powszechnej w Strzyźminie, następnie w miejscowości Orle w powiecie międzychodzkim.
Kawaler.
Z obozu NKWD w Kozielsku przesłał list do rodziny. Dostarczony w lutym 1940 roku. Pisał, że został ranny (złamał nogę?) w trakcie walk wrześniowych 1939 roku i dostał się do niewoli, ale już się czuje lepiej. Składał najlepsze życzenia wielkanocne całej rodzinie. List przechowywał ojciec Antoni w swoim portfelu i traktował jako relikwię. Nie wierzył w śmierć syna.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Antoni Dominiczak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
