Kapitan służby zdrowia w stanie spoczynku, syn Juliana i Marii z domu Zglinieckiej, urodził się 2 lutego 1897 roku w Płomianach w powiecie lipnowskim. W 1908 roku rozpoczął naukę w gimnazjum rządowym w Płocku, z rosyjskim językiem wykładowym. Od 1914 roku uczył się w klasie szóstej w gimnazjum filologicznym Polskiej Macierzy Szkolnej w Płocku. W Płocku ukończył gimnazjum i jako student należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W październiku 1917 roku zapisał się na pierwszy semestr wydziału lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Jednak nie podjął studiów. Zgłosił się 11 listopada 1918 roku do 4 Pułku Ułanów. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w 1918 roku. Został ranny i odesłany do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. W połowie lutego wrócił do oddziału, który zajmował pozycję na froncie w wojnie z bolszewikami. Pracował w szpitalu polowym. Został przydzielony do Szpitala Wojskowego w Wilnie. Następnie odkomenderowany na kurs dla medyków wojskowych w Warszawie. Od 1 października 1920 roku mianowany porucznikiem. Wyróżniony Medalem Niepodległości. Po wojnie polsko-bolszewickiej wznowił studia, pozostając w wojsku w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.
Dyplom doktora wszelkich nauk lekarskich Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał 24 stycznia 1925 roku. Po ukończeniu studiów został przeniesiony do służby wojskowej w 56. Pułku Piechoty, a następnie do 25. Pułku Artylerii Lekkiej Ziemi Kaliskiej, gdzie przebywał w czynnej służbie do 1937 roku. Od 1 stycznia 1929 roku mianowany kapitanem ze starszeństwem. Służąc w wojsku, pracował równocześnie w Ubezpieczalni Społecznej w Kaliszu (ZUS) oraz prowadził gabinet lekarski jako specjalista chorób wewnętrznych. Był pierwszym w Kaliszu posiadaczem EKG i lekarzem prowadzącym badania elektrokardiograficzne. W 1931 roku był lekarzem w Krotoszynie. W 1935 roku na stałe przeniósł się do Sochaczewa.
W 1939 roku jako oficer rezerwy został zmobilizowany do służby wojskowej. Był oficerem Kadry Zapasowej VI Szpitala Okręgowego we Lwowie. Z ustnych informacji świadków (do końca nie potwierdzonych) wynika, że kapitan Cywiński organizował polowe szpitale wojskowe w Równym i Rawie Ruskiej.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Żonaty z Aleksandrą, miał córkę Dobromirę.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Karol Marian Cywiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 2, 9, 19, 108
