Bronisław Czabajski

Kapitan artylerii pospolitego ruszenia, syn Józefa i Teofili z domu Borowicz, urodził się 7 września 1888 roku w Gostyniu. Wcielony do armii niemieckiej we wrześniu 1914 roku, aż do 6 grudnia 1918 służył w armii niemieckiej. Walczył na froncie wschodnim i zachodnim. Na początku stycznia 1919 roku jako podporucznik zgłosił się do koszar sołackich w Poznaniu, gdzie formowano artylerię ciężką. Jako dowódca baterii walczył na froncie północnym powstania wielkopolskiego w rejonie Szubina i Nakła. 11 marca został mianowany dowódcą 2. baterii 15. Pułku Artylerii Ciężkiej, a 20 marca otrzymał awans na porucznika. Od 13 marca do 6 czerwca 1919 roku uczestniczył w działaniach Grupy Wielkopolskiej generała Daniela Konarzewskiego na froncie ukraińskim w walkach o Lwów. Od 28 lipca do września 1919 roku brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim, dowodząc baterią 15. Pułku Artylerii Ciężkiej. Z frontu powrócił do Poznania 15 listopada. Z końcem marca 1920 roku bateria rozpoczęła walki w ramach przygotowywanej ofensywy kijowskiej, a 28 maja skierowano ją ponownie na front litewsko-białoruski. Tutaj uczestniczył w ofensywie do Berezyny, w walkach odwrotowych, na przedpolach Warszawy i w ofensywie sierpniowo-wrześniowej. W październiku 1920 roku został kapitanem. Od 1921 roku w rezerwie. Przydzielony do 17. Dywizjonu Artylerii Ciężkiej, potem do 8. Pułku Artylerii Ciężkiej, w którym odbywał ćwiczenia rezerwy. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku do batalionu sanitarnego w Łodzi w charakterze aptekarza. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
Ukończył siedem klas gimnazjum im. Hugona Kołłątaja w Krotoszynie w 1910 roku. Studiował farmację na uniwersytetach w Monachium i Lipsku do 1914 roku, a następnie na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie uzyskał 8 czerwca 1922 roku dyplom farmaceuty. Od 1924 roku pracował w administracji aptek w Poznaniu, gdzie mieszkał. Od 28 sierpnia 1935 roku otrzymał koncesję na uruchomienie i prowadzenie apteki publicznej w Poznaniu na Dębcu.

Żonaty z Aleksandrą z domu Walkowiak, miał trzech synów: Urbana (1924), Michała (1927) i Andrzeja (1936).
Ostatnia wiadomość wysłana przed wybuchem wojny pochodziła z dnia 30 sierpnia 1939 roku z Łodzi. Z obozu NKWD przesłał rodzinie trzy pocztówki. Ostatnia została dostarczona 28 marca 1940 roku. Wysłana przez żonę pocztówka do Starobielska z datą 4 maja 1940 roku została zwrócona nadawcy. Figurowała na niej pieczątka poczty moskiewskiej z datą 20 maja 1940 roku.

Osadzony w Szepietówce. Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Bronisław Czabajski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony jest na tablicy pamiątkowej absolwentów gimnazjum (obecnie liceum im. Hugona Kołłątaja w Krotoszynie) zamordowanych przez sowietów w czasie II wojny światowej. Jego nazwisko znajduje się również na Tablicy Farmaceutów w sanktuarium katyńskim w kościele ojców Dominikanów w Poznaniu (2023).