Podporucznik rezerwy, syn Jana i Marianny z domu Poczty, urodził się 13 listopada 1909 roku w Trzemesznie w województwie poznańskim. Ukończył szkołę powszechną, później Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Koźminie (matura 1931). 2 października 1931 r. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Biedrusku. W maju 1932 r. awansowano go na stopień plutonowego podchorążego. Został przeniesiony do 70. pułku piechoty. 12 września 1932 r. w stopniu sierżanta podchorążego przeniesiono go do rezerwy. Został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty ze starszeństwem 1 stycznia 1934 r. Podporucznikiem mianowany 11 marca 1935 roku i przydzielony do 70. Pułku Piechoty. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 17. Dywizji Piechoty w ramach 70. Pułku Piechoty. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli w rejonie Hrubieszowa. Wywieziono go do Włodzimierza, a następnie osadzono w obozie w Kozielsku.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Koźminie. Pracował w Inspektoracie Oświaty w Jarocinie. Od 1933 r. był nauczycielem Szkoły Powszechnej w Ludwinowie w powiecie jarocińskim.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Szczepan Cerekwicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Szczepana Cerekwickiego znaleziono książeczkę oficerską, dwie wizytówki (z odręcznymi notatkami) oraz medalik (03387).
Literatura: 1, 17, 19, 30, 42
