Adam Lachowski

Kochana Jadzinko,
List Twój z dnia 22.XI.1939 polecony, adresowany na (…), wędrujący w ślad za mną otrzymałem przed Świętami Bożego Narodzenia w Kozielsku, za który Ci bardzo serdecznie dziękuję. Początkowo sądziłem, że po możności marszu z Hoszczy przeniesiesz się z powrotem do Równego – gdzie zamieszkasz w Równem, nie wiedziałem, więc napisałem kartkę do
Wojciechowskiego: Grabnik, ul. Lisa-Kuli z prośbą o doręczenie listu Tobie, datowany 25.XI (…), jeśli dotychczas Wojciechowski nie doręczył (…) widocznie nie miał okazji i doręczy przy lada sposobności.
Przede wszystkim ukochana Jadzinko żyję i jestem całkowicie zdrów, odporność mi nie dolega, o dolegliwościach dodatkowych powstałych przed swoim wymarszem (…) już dawno zapomniałem. – w bieliznę zaopatrzyłaś mnie w dostateczną ilość, wystarczy mi na najbliższy czas, pomimo to, że oddałem po kampanii bielizny (kalesony, koszula) Wojtowiczowi i Puzichowskiemu, stale chodzę ciepło ubrany, garderoba cała i w stanie dobrym, dużo czasu poświęcam na spacery i naukę języka rosyjskiego. – dlatego Kochana Jandzinko o mnie nie martw, natomiast proszę Cię poświęć więcej uwagi sobie, a przede wszystkiem (…) było ostatnimi czasy nadszarpnięte, a zdrowie jak twierdziłaś zawsze Jadzinko „to wszystko”. Dalej zastanawiam się nad tem, jak dajesz sobie radę w obecnej sytuacji, czy masz jakieś środki do życia, pieniędzy zostawiłem nie dużo i do chwili obecnej z pewnością wyczerpały się, – znając Cię, Kochana, nie wątpię, ze dasz sobie radę, pokonując różne przeszkody, po pieniądze zgłoś się do Bulewiczowej, Pełczyńskiej względnie Mateckiej, które są w stanie wspomóc Cię gotówką, bez uszczerbku dla siebie. Ubrania, obuwie, meble, staraj się zachować, po powrocie mogą przydać się, dalej metrykę i świadectwo trzymaj przy sobie (…wykreślone) na stronę niemiecką.
Najdroższa Jadzinko, jak wynika, jestem w warunkach dość możliwych, i nie powinnaś się o mnie zbytnio niepokoić, wypadki nas rozłączyły, dla Ciebie jak i dla mnie jest to nieszczęście, musimy to znieść, nie nadwyrężając sił, jesteśmy młodzi, życie przed nami długie, rozłąka przymusowa wzmocni i pogłębi nasze uczucia, kocham Cię Jadzienko więcej niźli przedtem, co się odczuwa bardziej w zmienionych warunkach, myślą stale jestem przy Tobie.
Kochanie, będą w Równem wstąp do Zarządu Miejskiego i poproś o zaświadczenie z pracy, które może mi się przydać, dalej, czy są możliwości dalszej pracy w Zarządzie na poprzednim stanowisku po powrocie, czy koledzy pracują na dawnych stanowiskach, jakie są płace i ceny artykułów pierwszej potrzeby, kurs złotego czy jest w obiegu, jak przedstawia się sprawa z placykiem. Napisz do Ojca w Warszawie, chciałbym wiedzieć co się dzieje z Władkiem i Wiktorem, – w Hoszczy, zostałaś pewnie dlatego, ze taniej kosztuje życie.
Składam Ci kochana Jadzienko już spóźnione życzenia noworoczne, a przede wszystkim życzenia powrotu do zdrowia i i żeby myślę ten był dla nas szczęśliwszy, pozdrów wszystkich ode mnie i jak również Mietka od p. Szuleckiego(?).
Jeszcze raz Kochanie proszę nie martw się o mnie, dbaj więcej o Siebie, o zdrowie i jakoś zabezpiecz byt pod moją nieobecność co mnie najbardziej martwi. Zgłoś się do pani po pieniądze, może uda Ci się uzyskać odprawę z Zarządu Miejskiego. Jak najszybciej odpisz mi odpowiedź. Będę oczekiwał z niecierpliwością.
Życzę szybkiego zobaczenia,
mocno całuję najdroższą Jadzinkę
Twój kochający i stęskniony Adaś Lachowski

Proszę pisz więcej to słowo wspomniane pa, Twój Adaś

źródło: materiały udostępnione przez Wielkopolskie Muzeum Niepodległości