Ludwik Tomczak

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Szczepana i Zofii z domu Grzybowskiej, urodził się 19 sierpnia 1889 roku w Lenartowicach w powiecie pleszewskim. Uczył się w szkołach powszechnych w Prokopowie i Lenartowicach, kończąc w 1903 roku cztery klasy szkoły powszechnej. W sierpniu 1906 roku wyjechał do Niemiec, gdzie pracował jako górnik w Horst-Emscher koło Gelsenkirchen (Nadrenia-Westfalia). W latach 1909-1911 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii niemieckiej, po czym powrócił do pracy w kopalni. Był członkiem lokalnych stowarzyszeń polskich, m.in. Stronnictwa Narodowego Polskiego, Zjednoczenia Narodowego i Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Zmobilizowany 4 sierpnia 1914 roku walczył na froncie zachodnim, potem wschodnim i ponownie zachodnim, awansując 13 kwietnia 1918 roku do stopnia starszego szeregowego. Po demobilizacji ponownie pracował jako górnik w Horst-Emscher. W styczniu 1920 roku zgłosił się do polskiej komisji reemigracyjnej w Herne i w następnym miesiącu przybył do Poznania. Wysłany do Lwowa, gdzie 7 marca 1920 roku przyjęty został do Policji Państwowej i jako prowizoryczny posterunkowy na posterunek Bogdanówka w powiecie lwowskim. 31 marca 1920 roku przeniesiono go na posterunek Policji Państwowej Żołczów w powiecie rohatyńskim, a 5 kwietnia 1920 roku na posterunek Policji Państwowej w Woronowie i tam też został stabilizowany w stopniu posterunkowego. Ukończył kurs przodowników w Okręgowej Szkole Policyjnej w Stanisławowie w 1924 roku. 4 kwietnia 1925 roku przeniesiony został na posterunek Policji Państwowej Żołczów. 1 stycznia 1931 roku otrzymał awans do stopnia starszego posterunkowego. Wraz z całym posterunkiem przeniesiony z końcem kwietnia 1935 roku do Pukowa. 2 września 1935 roku otrzymał nominację na komendanta posterunku Policji Państwowej Stratyn i na stanowisku tym pozostał do wkroczenia Armii Czerwonej.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę” oraz niemieckim Żelaznym Krzyżem (żołnierskim) II klasy.
Aresztowany przez NKWD 21 grudnia 1939 roku.

Żonaty z Martą Anną z domu Schutz, miał syna Wojciecha i córkę Wandę.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 042-200 z kwietnia 1940 roku.

Ludwik Tomczak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).