Roman Wachowiak

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Wawrzyńca i Franciszki z domu Klemczak, urodził się 8 sierpnia 1900 roku w miejscowości Rosko w powiecie czarnkowskim. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W policji od 1929 roku, ukończył szkołę przodowników Policji Państwowej. Przez wiele lat pełnił służbę w Poznaniu pracując w Komendzie Miejskiej przy placu Wolności. We wrześniu 1939 roku służył jako zastępca komendanta posterunku przy ulicy Starołęckiej 49 w Poznaniu. Miał psa służbowego. Starszym posterunkowym mianowany 1 lutego 1937 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi i Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
Ukończył szkołę powszechną. Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Martą z domu Sottek (1904), miał syna Medarda oraz dwie córki: Irenę (1924) i Stefanię (1930).
Po wybuchu wojny, 3 września wysłał rodzinę samochodem do Warszawy. Rodzina spotkała się przelotnie na ulicy w stolicy. W 1940 roku do rodziny przybył nieznany mężczyzna, który przekazał pozdrowienia od ojca Romana twierdząc, że był z nim w więzieniu w sąsiedniej celi (za pewne obóz przejściowy z Juchnowie) – został zwolniony, a posterunkowego wywieziono w głąb Rosji.

W październiku 1939 roku przebywał w obozie przejściowym NKWD w Juchnowie, skąd 26 października 1939 roku przekazany do obozu NKWD w Ostaszkowie. Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 012/1 z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Roman Wachowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).