Piotr Polak

Przodownik Policji Państwowej, syn Wojciecha i Rozalii z domu Wilczyńskiej, urodził się 22 czerwca 1886 roku w Gołęszewie w powiecie obornickim. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. Od 24 grudnia 1918 roku w Straży Ludowej. Walczył w powstaniu wielkopolskim. Od 4 stycznia 1919 roku w kompanii obornickiej. Walczył m.in. pod Budzyniem, Chodzieżą i Margoninem. Został ranny. Po zakończeniu powstania w 1919 roku zgłosił się do służby w Żandarmerii Krajowej, następnie był w Policji Zaboru Pruskiego, a później w Policji Państwowej. W policji służył w jednostkach miasta Poznania. We wrześniu 1939 roku w II Komisariacie Miejskim Policji Państwowej w Poznaniu.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Praksedą, miał syna (zmarł w latach trzydziestych).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 023/1 z 10 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 13-16 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Piotr Polak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).