Ignacy Pawlak

Przodownik Policji Państwowej, syn Walentego i Marii z domu Przyszczypkowskiej, urodził się 28 lipca 1889 roku w Niemieckiej Przysiece w powiecie śmigielskim. Mając cztery lata, wyjechał z rodzicami do Zagłębia Ruhry. Ukończył osiem klas szkoły ludowej w Lütgendortmund w 1904 roku, a następnie pracował jako górnik w Hamborn-Obermarxloh (Nadrenia-Westfalia); od 1906 roku należał do tamtejszego Sokoła, później został również członkiem Zjednoczenia Polskich Górników. W latach 1909-1911 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii niemieckiej, po czym powrócił do pracy w kopalni. Zmobilizowany 1 sierpnia 1914 roku
do 56. Pułku Piechoty, służył w nim na froncie zachodnim, a potem wschodnim do 25 grudnia 1916 roku. Został wyreklamowany do pracy w przemyśle i podjął pracę w kopalni zakładów Deutscher Kaiser w Hamborn, w których pracował do 18 listopada 1919 roku.
W listopadzie 1919 roku powrócił do Polski i został skierowany przez poznańskie Główne Biuro Reemigracyjne do Lwowa, gdzie przyjęto go do żandarmerii krajowej. Już 1 grudnia 1919 roku w wyniku unifikacji formacji policyjnych przeszedł automatycznie do Policji Państwowej. Ukończył kurs posterunkowych Okręgowej Komendy Policji Państwowej w Przemyślu w 1920 roku, po czym jako prowizoryczny posterunkowy służył na posterunku Łomna, w powiecie turczańskim. 1 czerwca 1920 roku został stabilizowany w stopniu posterunkowego, a w 1923 roku awansował do stopnia starszego posterunkowego z dniem 1 grudnia 1921 roku. Ukończył kurs przodowników w Okręgowej Szkole Policyjnej w Stanisławowie w 1925 roku. 6 marca 1928 roku przeniesiony na własną prośbę na posterunek Policji Państwowej Sokoliki Górskie. 1 lipca 1929 roku awansował do stopnia przodownika. 7 października 1930 roku przeniesiony na stanowisko komendanta posterunku Policji Państwowej Piaseczna w powiecie Żydaczów. 7 czerwca 1932 roku przeniesiony na posterunek Policji Państwowej w Bohorodczanach w powiecie Stanisławów, a 14 lipca 1936 roku został mianowany komendantem posterunku Policji Państwowej Meducha, gdzie służył do września 1939 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Marią z domu Borowską, miał syna Ignacego i córkę Annę.

Aresztowany przez NKWD jesienią 1939 roku i osadzony w więzieniu w Stanisławowie.
Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 067/2-078 z 1940 roku.

Ignacy Pawlak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).