Edmund Opieliński

Kapitan, syn Ludwika i Marii z domu Kompf, urodził się 15 maja 1896 roku w Krotoszynie. Uczestnik I wojny światowej. W 1921 roku w kompanii sanitarnej nr 7. Od 1925 roku w korpusie oficerów sanitarnych. Ukończył kurs dla oficerów materiałowych w Bydgoszczy. Wcielony do 17. Pułku Artylerii Lekkiej, był płatnikiem pułku. Kapitanem mianowany 19 marca 1937 roku. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Artylerii nr 7.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Żonaty z Jadwigą z domu Pepińską, miał dwóch synów: Leszka (1925) i Janusza (1929).

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 015/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Edmund Opieliński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Edmunda Opielińskiego znaleziono: 2 wizytówki, kwit oraz list od Jadwigi Opielińskiej Gniezno (02621).