Julian Nietupski

Kapitan, syn Juliana i Marianny z domu Horby, urodził się 6 kwietnia 1893 roku w Gorszczyźnie w powiecie Sokółka. W Odessie uczęszczał do szkoły polskiej, gdzie zdał maturę, a następnie rozpoczął nauki aptekarskie. W 1917 roku wstąpił jako ochotnik do formowanej przy armii rosyjskiej I Polskiej Brygady
Strzelców. W grudniu 1918 roku zgłosił się do armii generała Żeligowskiego, ale nie został przyjęty jako czasowo niezdolny. 1 kwietnia 1919 roku ponownie zgłosił się do wojska i został przyjęty do Pułku Strzelców Dywizji generała Żeligowskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Służył jako kierownik polowej składnicy sanitarnej. 2 kwietnia 1921 roku został urlopowany na studia farmaceutyczne na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po uzyskaniu dyplomu magistra farmacji wrócił do służby i przydzielony został do 6. Szpitala Okręgowego. 15 marca 1925 roku został przeniesiony do Poznania, gdzie był m.in. kierownikiem apteki w 7. Szpitalu Okręgowym w Poznaniu. Kapitanem mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1930 roku. W 1939 roku zmobilizowany do Zapasowego Szpitala Okręgowego nr 7.
Odznaczony został Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Reginą z domu Radomską, miał dwie córki: Janinę (1929) i Barbarę (1933).

W 1939 roku Julian Nietupski obawiając się wojny z Niemcami swoją żonę Reginę, która walczyła w Powstaniu Wielkopolskim, wysłał wraz z córkami do brata na wschód Polski. 18 kwietnia 1940 roku NKWD przyszło w nocy po rodzinę w Białymstoku i wywieźli wszystkich na Sybir. Córki Janina i Barbara trafiły do Kazachstanu, a ich Matka Regina za odmowę przyjęcie obywatelstwa sowieckiego została skazana na dwa lata obozu pracy. Po niezwykle ciężkim okresie szczęśliwie mama Janki i Basi wróciła w marcu 1945 roku. Jeszcze rok spędziły na Syberii. Musiały udowodnić, że są Polakami, a nie miały żadnych dokumentów, bo Regina straciła je w łagrze. I zdarzył się niemal cud. Oto w skromnym zesłańczym dobytku zachował się obrazek z I komunii Janiny i na tej podstawie dostały zgodę na powrót do Polski.
źródło: https://historia-mojej-babci.blogspot.com/

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/3 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Odznaczony pośmiertnie Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 roku przyznanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Wałęsę 8 stycznia 1992 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Julian Nietupski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniowy wśród farmaceutów województwa poznańskiego zamordowanych w trakcie II wojny światowej (2023).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Juliana Nietupskiego, wojskowego – doktora (aptekarz) znaleziono: kartę z nadawcą: Regina Nietupska (Białystok), telegram oraz medalik (0752).