Edmund Morkowski

Podporucznik rezerwy, syn Nepomucena i Marii z domu Wadowskiej, urodził się 18 listopada 1900 roku w Królewskiej Hucie w województwie śląskim. W lipcu 1920 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 1 kompanii zapasowej radiotelegraficznej w Poznaniu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku i III powstania śląskiego. Podporucznikiem mianowany 1 lipca 1925 roku. W 1929 roku odbył przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu, a w 1931 i 1933 ćwiczenia w 7 baonie telegraficznym. W 1933 roku przydzielony do 7. Batalionu Telegraficznego.
Odznaczony Śląskim Krzyżem Walecznych i Odznaką Honorową Śląska.
Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Poznańskiego.

Żonaty.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/1 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Edmund Morkowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Edmunda Morkowskiego zostały odnalezione: pocztówki (04038).