Feliks Marczyński

Podporucznik rezerwy, syn Stanisława i Marii z domu Maślankowskiej, urodził się 10 listopada 1895 roku w Gostyniu. 17 lipca 1917 roku zmobilizowany do armii niemieckiej. Walczył na froncie francuskim. Wstąpił do batalionu powstania wielkopolskiego w Krotoszynie, a następnie dostał przydział od 7 stycznia 1919 roku do kompanii garnizonowej w Gostyniu. W Wojsku Polskim od 1919 roku. W wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 walczył jako oficer kawalerii. W 1921 roku przeniesiony do rezerwy. W 1923 roku ukończył szkołę Obserwatorów Lotniczych, otrzymując skierowanie do 2. Pułku Lotniczego. W 1925 roku przeniesiony do 3. Pułku Lotniczego. Następnie w III batalionie w Krotoszynie oraz w kompanii gospodarczej Działu Budownictwa Kwaterunkowego w Poznaniu. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany od 1 czerwca 1925 roku. W 1928 roku przeniesiony do kadry Okręgu Korpusu VII. Od 1934 roku w Składnicy Materiałowej Intendentury nr 7. W latach 1933 i 1935 odbył ćwiczenia w składnicach materiałów intendenckich w Poznaniu i Krakowie.
W 1939 roku zmobilizowany do Bazy Lotniczej nr 3. 17 września 1939 roku w okolicach Trembowli dostał się do sowieckiej niewoli.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, posiadał też odznakę Pamiątkową Wojsk Wielkopolskich.

Po ukończeniu czterech klas w wyższej szkole realnej w Poznaniu uczęszczał do dwuletniej szkoły dokształcającej handlowej, równocześnie pracował w firmie Ottona Berlovitza, zajmującej się handlem hurtowym bielizną pościelową, pasmanterią i pończochami. Po przejściu do rezerwy mieszkał w Gostyniu, gdzie był właścicielem kawiarni i restauracji. Należał do grona założycieli Towarzystwa Kulturalnego i Sztuki Fredreum, które powstało 24 października 1924 roku i działało do 1933 roku. Towarzystwo dążyło do wystawiania utworów dramatycznych, zwłaszcza polskich autorów. Pełnił funkcję inspicjenta sceny, kierownika organizacyjnego, a w latach 1933-1935 kierownika artystycznego. Wyreżyserował m.in. Klub kawalerów Michała Bałuckiego (premiera 25 lutego 1925 roku), humoreskę amerykańskiego autora Hovpoode’a Jutro pogoda (3 września 1933 roku), w której też grał, a w 250. rocznicę odsieczy wiedeńskiej tzw. żywy obraz, przedstawiający króla Jana III Sobieskiego przyjmującego wysłanników cesarskich (16 września 1933 roku). W następnych latach wystawiał również jednoaktówki i żywe obrazy. Grał też niekiedy w sztukach wystawianych przez Towarzystwo: we wspomnianej humoresce amerykańskiej, komedii
Brunona Winawera Roztwór profesora Pytla (13 kwietnia 1925 roku) i w Kordianie Juliusza Słowackiego (12 listopada i 3 grudnia 1933 roku). Większość sztuk wystawiano w sali hotelu Polonia Władysława Jezierskiego, kilka w Bombonierze. Do wybuchu wojny pracował w hurtowni delikatesowych artykułów żywnościowych.

Żonaty z Heleną z domu Płończak, miał córkę Marię (1938).

Żona otrzymała jeden list, datowany 20 listopada 1939 roku. Wspomina w nim o spotkaniu w obozie znajomych z Gostynia: Stanisława Adamczyka, kpt. Władysława Nawrockiego i Karola Kowalskiego.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Feliks Marczyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jest również wymieniony wśród upamiętnionych Dębami Pamięci przy pomniku Zdobywców Lotniska Ławica w Poznaniu.