Wacław Małecki

Podporucznik rezerwy, syn Antoniego i Anny z domu Pękackiej, urodził się 28 maja 1894 roku w Warszawie. Należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1919 roku w kompanii szkolnej 1. Pułku Lotniczego. Uczestnik wojny 1920 roku w szeregach 19. Pułku Ułanów. Z dniem 1 listopada 1920 roku przeniesiony do rezerwy. Podporucznikiem został mianowany 1 lipca 1925 roku i przydzielony do 17. Pułku Ułanów Wielkopolskich im. Króla Bolesław Chrobrego.
Naukę w szkole średniej rozpoczął w gimnazjum rosyjskim w Łodzi. W 1906 roku zmuszony został do zmiany szkoły z powodu przyłączenia się do strajku szkolnego. Przeniósł się do Gimnazjum Rontalera w Warszawie, które ukończył w 1916 roku maturą. W latach 1918-1920 student Wydziału Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych KUL. Absolwent Wydziału Leśnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie z 1921 roku. W 1932 roku ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego i uzyskał tytuł inżyniera leśnika. Pracował, jako naczelny dyrektor i syndyk firmy – Fabryki Mebli i Parkietu W. Nowakowski i Synowie w Poznaniu. Był dyrektorem fabryki maszyn Karnowo w powiecie lipnowskim. Od 1929 roku mieszkał w Poznaniu.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 35/3 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Wacław Małecki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Wacława Małeckiego znaleziono: dyplom inżynierski, list oraz 2 wizytówki (03531).