Jan Majewski

Chorąży rezerwy, syn Ignacego i Nepomuceny z domu Bączkowskiej urodził się 14 grudnia 1891 roku w Nininie w powiecie obornickim. W 1912 roku został powołany do służby wojskowej w armii niemieckiej. Po wybuchu I wojny światowej trafił na front francuski, gdzie przebywał do 28 maja 1918 roku. W chwili wybuchu rewolucji w Niemczech znajdował się w Biedrusku jako instruktor karabinów maszynowych. Zdezerterował wówczas i wyjechał do Poznania. 24 listopada 1918 roku wstąpił w stopniu plutonowego do II batalionu garnizonowego w Poznaniu, z którym został włączony w 1919 roku do 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Od 27 grudnia 1918 roku w stopniu sierżanta, jako dowódca plutonu 1. kompanii II batalionu garnizonowego, brał udział w walkach o oswobodzenie Poznania. 13 lutego 1919 roku wyruszył na front pod Zbąszyniem; ranny w głowę w bitwie pod Babimostem pozostał w linii, obejmując dowództwo kompanii po jej poległym właściwym dowódcy. Następnie jako dowódca tej kompanii brał udział w walkach na froncie pod Chodzieżą, Kcynią i Lesznem.
2 marca 1920 roku wyjechał jako dowódca 10. kompanii 61. Pułku Piechoty na front bolszewicki, gdzie pozostał do zakończenia wojny. 21 sierpnia 1920 roku został awansowany za waleczność do stopnia chorążego. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w armii jako chorąży zawodowy. Ukończył kurs przeszkoleniowy dla chorążych piechoty w Chełmnie w 1923 roku. W 1925 roku został przeniesiony do 66. Pułku Piechoty w Chełmnie, a 15 lipca 1927 roku na własną prośbę został zwolniony z wojska.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi.
Do 14. roku życia kształcił się w Szkole Powszechnej w Ryczywole, a następnie wyuczył się zawodu ślusarza. Po przejściu do rezerwy pracował jako oberżysta i prowadził gospodarstwo w Kęsowie w powiecie tucholskim. W latach 1933-1938 był wójtem tej miejscowości. Od momentu zakończenia służby wojskowej pracował w organizacjach przysposobienia wojskowego jako dowódca plutonu i jako prezes oddziału w Związku Strzeleckim w Kęsowie. W 1938 roku przeniósł się na Wołyń i wydzierżawił majątek Ireny Głowackiej we wsi Rusinowe Beresteczko w powiecie dubieńskim.

Żonaty z Elżbietą z domu Węsierską, miał dwóch synów: Tadeusza i Edmunda oraz dwie córki: Mieczysławę i Zenobię.

Aresztowany przez NKWD w kwietniu 1940 roku w Rusinowym Beresteczku.
Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 066/1-021 z 1940 roku.

Jan Majewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).