Stefan Kostrzyński

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Stefana (Szczepana) i Józefy z domu Klepeckiej, urodził się 5 grudnia 1893 roku w Buku, w powiecie grodziskim. Odebrał wykształcenie elementarne, pracował jako stolarz. W latach 1914-1918 służył w armii niemieckiej. 2 stycznia 1919 roku wstąpił ochotniczo do powstańczych wojsk wielkopolskich, które weszły w skład 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich, przemianowanego później na 61. Pułk Piechoty. 5 listopada 1920 roku został bezterminowo urlopowany w stopniu sierżanta.
1 stycznia 1923 roku przyjęty został do Policji Państwowej województwa wołyńskiego jako prowizoryczny posterunkowy i przydzielony do komisariatu w Kowlu. Od 2 sierpnia do 11 grudnia 1923 roku delegowany był do komendy powiatowej Policji Państwowej w Ostrogu do kompanii granicznej. Został stabilizowany w stopniu posterunkowego z dniem 1 lipca 1923 roku. 15 stycznia 1925 roku został przeniesiony do Rezerwy Policji Państwowej Okręgu Wołyńskiego w Łucku, a po jej rozformowaniu 1 marca 1932 roku przydzielony do komisariatu w Łucku, gdzie służył do września 1939 roku. 1 marca 1936 roku otrzymał awans do stopnia starszego posterunkowego.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Haliną z domu Roman, miał córkę Annę i syna Jerzego.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 065/2-005 z 1940 roku.

Stefan Kostrzyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).