Tadeusz Jeszke

Kapitan piechoty, syn Wacława i Walerii z domu Grubińskiej, urodził się 18 lutego 1894 roku w Gorzycach w powiecie żnińskim. Powołany do armii niemieckiej, walczył w czasie I wojny światowej pod Nancy, Reims i Verdun.
Brał udział w powstaniu wielkopolskim, a następnie wstąpił do Wojska Polskiego. Po ośmiomiesięcznym przeszkoleniu w Wielkopolskiej Szkole Oficerskiej w Poznaniu otrzymał przydział do 67. Pułku Piechoty Brodnica, a następnie do 22. Pułku Piechoty Siedlce. Po okresie pracy w Biurze Wojskowym Ministerstwa Przemysłu i Handlu w Warszawie jako kierownik kancelarii mobilizacyjnej przeniesiony do 5. Pułku Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko oficera mobilizacyjnego. Awans na stopień kapitana otrzymał 19 marca 1937 roku.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Absolwent Wyższej Szkoły Handlowej w Poznaniu i Wyższej Szkoły Tkackiej w Berlinie.

Żonaty z Marią z domu Tylczyńską, miał córkę Krystynę (1929) i syna Leszka (1925).

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/4 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Jeszke został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie, jest wymieniony na tablicy na bramie cmentarza w Skokach (2009), jak również na Pomniku Katyńskim wśród synów Ziemi Żnińskiej (1993).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Tadeusza Jeszke zostały odnalezione: wizytówki, świadectwo szczepienia w Kozielsku oraz różaniec (02715).