Józef Hutek
DANE PODSTAWOWE
Data i miejsce urodzenia: 26 lutego 1882 rok Kłosowice, powiat międzychodzki, województwo poznańskie
Stopień wojskowy (z 1.09.1939): kapitan uzbrojenia w stanie spoczynku
Miejsce kaźni i pochówku: Katyń
Zamordowany: 16-19 kwietnia 1940 roku
Kapitan uzbrojenia w stanie spoczynku, syn Michała i Marii z domu Olech, urodził się 26 lutego 1882 roku w Kłosowicach w powiecie międzychodzkim. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej, ranny na froncie rosyjskim. W styczniu 1919 roku wstąpił do oddziałów powstańczych. Uczestniczył w walkach o Szubin. Od 1919 roku w Wojsku Polskim, w składnicach i warsztatach amunicyjnych w Poznaniu na Głównej. Od 1928 roku w 7. Okręgowym Składzie Uzbrojenia. 31 marca 1919 roku przeniesiony do rezerwy. W 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku. Awans na stopień kapitana uzyskał 1 stycznia 1927 roku.
Żonaty z Marią z domu Hoffmann, miał syna Alfonsa (1913) i córkę Helenę (1920).
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Józef Hutek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Józefa Hutka, emerytownego wojskowego – zostało odnalezione zezwolenie na noszenie broni (028).
Literatura: 1, 15, 16, 19, 30
Katyń…
ocalić od zapomnienia
Józef Hutek otrzymał swój Dąb Pamięci w Lasku Katyńskim w Poznaniu przy ulicy Polskiej.
Program edukacyjny „Katyń… ocalić od zapomnienia” został zainicjowany 13 kwietnia 2008 roku w czasie uroczystości upamiętnienia 30 Ofiar Zbrodni Katyńskiej na Cmentarzu Poległych w Radzyminie. Jest to idea zachowania pamięci o ofiarach NKWD z 1940 roku poprzez sadzenie imiennych Dębów Pamięci.
