Zbigniew Antoni Chamski

Podporucznik kawalerii, syn Adama i Reginy z domu Ołdakowskiej, urodził się 30 września 1911 roku w Moczydłach w powiecie gostyńskim. W 1921 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Gostyniu. Wraz z rodzicami przeniósł się do Lidy. Naukę kontynuował w gimnazjum w Białymstoku. W 1928 roku zdał egzamin do Korpusu Kadetów nr 3 w Rawiczu. W 1933 roku, po zdaniu egzaminu maturalnego, wstąpił do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu (ukończonej z oceną bardzo dobrą, z 48 lokatą), po jej ukończeniu został przydzielony do 10. Pułku Ułanów w Białymstoku, gdzie służył jako dowódca plutonu.

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach macierzystego pułku jako oficer informacyjny. Od 5 do 12 września pełnił jednocześnie funkcję dowódcy pocztu. 4 września został ranny w czasie walk pod Kowalewem na terytorium ówczesnych Prus Wschodnich, lecz pozostał w pułku. 12 września w walce pod Bieńkami został ciężko ranny w szyję. 6 października 1939 roku dowódca pułku podpułkownik Kazimierz Busler przedstawił go do odznaczenia Orderem Virtuti Militari „za zasługi na polu walki”.
Został Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy numer 11813.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Zbigniew Antoni Chamski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).