Witold Bałachowski

Porucznik rezerwy, syn Edmunda i Heleny z domu Pomierskiej, urodził się 14 października 1892 roku w Ciborzu w powiecie brodnickim. W czasie I wojny światowej służył w wojsku niemieckim. Po jej zakończeniu i zwolnieniu z armii tworzył w powiecie brodnickim polskie rady ludowe, uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Jako oficer Wojska Polskiego uczestniczył w przyłączeniu w styczniu i lutym 1920 Pomorza Gdańskiego do Polski oraz brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku. Organizator dywizji pomorskiej. Objął dowództwo baterii w 15. Pułku Artylerii Ciężkiej. Po wojnie mianowany porucznikiem rezerwy artylerii, zwolniony do rezerwy i przydzielony do 7. Pułku Artylerii Ciężkiej. Powołany do wojska w sierpniu 1939 roku, 2 września wyjechał z Bydgoszczy. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.
Absolwent gimnazjum w Brodnicy. W 1914 roku rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Berlinie. W latach 1919-1923 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego. W trakcie studiów był zastępcą asystenta w Katedrze języka i literatury angielskiej oraz pełnił tę samą funkcję w seminarium historii sztuki. W 1926 roku zdał ostatnie egzaminy i uzyskał prawo nauczania w szkołach średnich języka niemieckiego jako podstawowego oraz języków: angielskiego i francuskiego jako przedmiotów dodatkowych. Od 1 marca 1923 do końca lat międzywojennych pracował nieprzerwanie jako profesor w Miejskim Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. M. Kopernika w Bydgoszczy. W roku szkolnym 1933/34 pełnił obowiązki dyrektora tej placówki. Był członkiem Katolickiego Stowarzyszenia im. Piotra Skargi. Aktywny działacz organizacji katolickich.

Żonaty z Barbarą z domu Tyblewską, miał dwie córki: Marię (1926) i Barbarę (1935).
Przesłał rodzinie list i pocztówkę z obozu NKWD w Kozielsku.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-5 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Witold Bałachowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Porucznika Witolda Bałachowskiego upamiętniono również na tablicy wmurowanej na ścianie byłego Technikum Kolejowego przy ul. Kopernika w Bydgoszczy w 1959 roku z nazwiskami nauczycieli bydgoskich, nie umieszczając informacji gdzie zginął; tablica została wymieniona w czerwcu 2018 roku; uchwałę w tej sprawie podjął 7 lutego 2018 roku Komitet Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa przy Oddziale IPN-KŚZpNP w Gdańsku. Znalazł się też na głazie z tablicą ku czci pamięci ofiar zbrodni katyńskich z czerwca 2009, ul. Ludwikowo, skwer ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Witolda Bałachowskiego (zidentyfikowany jako Witold Bałuchowski) zostały odnalezione: część legitymacji na odznakę, list oraz świadectwo szczepienia (04115).