Feliks Wyborski

Kapitan piechoty, syn Antoniego i Anny z domu Szwarc, urodził się 29 października 1891 roku w Bachorcach, w powiecie Strzelno. Ukończył osiem klas szkoły ludowej, a rok później wstąpił do terminu kupieckiego w Strzelnie. Po trzyletniej praktyce zdał egzamin na pomocnika kupieckiego i pracował w tym charakterze w Poznaniu, Berlinie oraz w Westfalii i tam też ukończył dwuletnią szkołę uzupełniającą. 15 października 1912 roku powołany został do służby w armii niemieckiej. W jej szeregach uczestniczył w I wojnie światowej, awansując w 1917 roku do stopnia plutonowego. Zdemobilizowany 28 lutego 1918 roku, powrócił do Wielkopolski. Wraz z zawieszeniem broni wstąpił do polskiego komitetu organizacyjnego przygotowującego rozbrojenie Niemców w powiecie kruszwickim. Po wybuchu powstania wielkopolskiego uczestniczył w rozbrajaniu niemieckiego garnizonu w Kruszwicy i od 1 stycznia 1919 roku służył jako żandarm, w stopniu sierżanta, w Komendzie Placu w Kruszwicy. 1 sierpnia 1919 roku został sierżantem-szefem kompanii w batalionie wartowniczym Inowrocław. W tym samym miesiącu awansował do stopnia starszego sierżanta i 1 września 1919 roku został przydzielony do Komendy Placu w Inowrocławiu. 1 lutego 1920 roku odkomenderowano go na kurs do Szkoły Podchorążych w Bydgoszczy. Po jego ukończeniu jako podchorąży został przydzielony na instruktora do Okręgowej Szkoły Podoficerskiej nr V w Krakowie. 21 grudnia 1920 roku został mianowany podporucznikiem piechoty 1 sierpnia 1920 roku. 15 listopada 1921 roku przeniesiony został do Szkoły Podoficerów Piechoty nr 2 w Grudziądzu, gdzie pełnił funkcje instruktora, a następnie adiutanta batalionu sztabowego. 1 lutego 1923 roku awansował do stopnia porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1921 roku. W związku z likwidacją Szkoły Podoficerów Piechoty nr 2 został z dniem 1 października 1923 roku przeniesiony do batalionu szkolnego Okręgu Korpusu nr VIII w Grudziądzu, gdzie był kolejno instruktorem, oficerem kompanii podchorążych i kwatermistrzem batalionu. Po kolejnej reorganizacji szkolnictwa wojskowego od 2 czerwca 1927 roku służył w Szkole Podoficerów Zawodowych nr 8 w Grudziądzu, gdzie był instruktorem, a następnie adiutantem. 24 lipca 1928 roku przeniesiono go do 54. Pułku Piechoty w Tarnopolu, gdzie kolejno pełnił funkcje dowódcy plutonu strzeleckiego, dowódcy kompanii, oficera taborowego, dowódcy kompanii administracyjnej i ponownie dowódcy kompanii strzeleckiej. 1 czerwca 1933 roku został mianowany powiatowym komendantem Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego w Tarnopolu. Ze względu na przekroczenie granicy wieku w 1937 roku został przeniesiony do nowo utworzonego korpusu oficerów administracji z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku. 19 marca 1938 roku awansował do stopnia kapitana. 31 maja 1939 roku przeniesiony został do nowo utworzonego Tarnopolskiego Batalionu Obrony Narodowej i mianowany dowódcą jego kompanii Tarnopol i na tym stanowisku pozostawał także podczas kampanii wrześniowej.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Władysławą z domu Benedykcińską, miał syna Henryka (1925) i córkę Stefanię (1922).

Aresztowany przez NKWD 21 września 1939 roku w Tarnopolu. Więziony był w Tarnopolu, skąd rzekomo miał być przeniesiony do Lwowa i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie. Następnie wywieziony do obozu juchnowskiego, skąd 20 grudnia 1939 roku przewieziono go do obozu w Kozielsku. 3 stycznia 1940 roku przewieziony do Kijowa i po dotarciu na miejsce 7 stycznia osadzony w tzw. speckorpusie więzienia na Łukjanówce. Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 057/2-47 z maja 1940 roku.

Feliks Wyborski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).